راز سلامتی ایلامی‌ها در یک کاسه غذا؛ روش تهیه «بابایاری»

فراشپز- نام «بابایاری» از دو واژه «بابا» و «یاری» تشکیل شده است. در زبان محلی، «بابا» به معنای پدر یا بزرگ خانواده و «یاری» به معنای کمک و همراهی است. این نام نه تنها به شخصیت‌های مهم خانواده اشاره دارد، بلکه نماد همبستگی و همکاری در جوامع محلی نیز هست. تهیه و صرف این غذا معمولاً با دورهمی‌های خانوادگی همراه است و حس صمیمیت و نزدیکی را در بین اعضای خانواده تقویت می‌کند. در واقع، بابایاری نه تنها یک وعده غذایی، بلکه فرصتی برای گرد هم آمدن و ایجاد ارتباطات عمیق‌تر بین افراد خانواده است.

عدس، در این غذا منبع غنی پروتئین گیاهی، فیبر، آهن و اسیدفولیک است که به بهبود عملکرد قلب و تقویت سیستم ایمنی بدن کمک می‌کند و فیبر موجود در آن نیز قند خون را کنترل کرده و خطر بیماری‌های قلبی را کاهش می‌دهد. گوجه‌فرنگی سرشار از ویتامین C و آنتی‌اکسیدان‌هاست که به سلامت پوست کمک کرده و التهاب‌ها را کاهش می‌دهد و همچنین حاوی لیکوپن است که خواص ضدسرطانی دارد.

سبزیجات معطر مانند جعفری، گشنیز و تره علاوه بر عطر و طعم خوشمزه‌ای که به غذا می‌دهند، حاوی ویتامین‌ها و مواد معدنی ضروری هستند و به هضم بهتر غذا کمک کرده و خواص ضدالتهابی دارند. ادویه‌هایی مانند زردچوبه و فلفل نیز نه تنها طعم غذا را افزایش می‌دهند بلکه دارای خواص ضدالتهابی هستند؛ به ویژه زردچوبه که به دلیل ترکیب فعال خود، کورکومین، برای سلامت مغز و کاهش التهابات مفید است.

بابایاری به دلیل عدم استفاده از گوشت و روغن زیاد، گزینه‌ای عالی برای رژیم‌های گیاهی و کاهش وزن است. فیبر موجود در عدس و سبزیجات باعث ایجاد احساس سیری طولانی‌مدت می‌شود و به کنترل اشتها کمک می‌کند. این غذا با کالری پایین و محتوای بالای مواد مغذی، برای افرادی که به دنبال سبک زندگی سالم هستند، انتخاب مناسبی است. همچنین، مصرف این غذا می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن مانند دیابت نوع ۲ و بیماری‌های قلبی کمک کند.

مواد لازم (برای حدود ۴ نفر)

عدس: ۱ پیمانه، از نوع ریز و تازه، چند ساعت خیس داده شود.

سیب‌زمینی: ۲ عدد متوسط، مکعبی خرد شده.

گوجه‌فرنگی: ۳ عدد بزرگ، پوست گرفته و ریز خرد یا رنده شده.

پیاز: ۱ عدد بزرگ، نگینی خرد شده.

سبزیجات معطر: حدود نیم پیمانه (تره، جعفری، گشنیز، در صورت تمایل چند برگ شنبلیله).

روغن مایع یا روغن زیتون: ۲ قاشق غذاخوری.

نمک و فلفل سیاه: به مقدار لازم.

زردچوبه: ۱ قاشق چای‌خوری.

رب گوجه‌فرنگی (اختیاری): ۱ تا ۲ قاشق غذاخوری.

آب: حدود ۳ فنجان، بسته به غلظت دلخواه.

آبلیمو یا چند قطره لیموی تازه: برای افزودن طعم نهایی.

مراحل تهیه

عدس را خوب بشویید و حداقل دو ساعت در آب خیس کنید. این کار باعث می‌شود عدس سریع‌تر بپزد و نفخ کمتری داشته باشد.

در قابلمه‌ای مناسب روغن را گرم کنید. پیاز خرد شده را اضافه کرده و روی حرارت متوسط تفت دهید تا طلایی و معطر شود.

گوجه‌های خرد شده را به پیاز اضافه کنید. زردچوبه و کمی نمک بریزید و حدود ۵ دقیقه تفت دهید تا گوجه‌ها نرم و آب‌دار شوند. اگر دوست دارید رنگ خوراک پررنگ‌تر باشد، در همین مرحله رب گوجه را اضافه کرده و کمی تفت دهید تا بوی خامی آن از بین برود.

سیب‌زمینی‌های خرد شده را داخل قابلمه بریزید و چند دقیقه هم بزنید تا کمی با مواد دیگر سرخ شوند و رنگ بگیرند.

عدس خیس‌خورده را همراه سه فنجان آب اضافه کنید. بگذارید جوش بیاید، سپس حرارت را کم کنید تا خوراک به‌آرامی بپزد و جا بیفتد. پس از حدود ۲۰ تا ۲۵ دقیقه، وقتی عدس و سیب‌زمینی نرم شدند، نیمه راه را طی کرده‌اید.

حالا سبزیجات معطر خرد شده را اضافه کنید و هم بزنید تا با باقی مواد ترکیب شود. ده دقیقه دیگر روی حرارت ملایم بگذارید تا طعم سبزی در تمام خوراک پخش شود.

در پایان نمک، فلفل و آبلیمو را تنظیم کنید. اگر خوراک خیلی غلیظ بود، کمی آب جوش اضافه کنید؛ اگر رقیق‌تر از حد دلخواه است، آن را بدون درپوش چند دقیقه بجوشانید تا قوام پیدا کند.

نکات خوش‌طعم‌تر شدن

برای نسخه معطرتر و سنتی‌تر، می‌توانید کمی زیره، دارچین یا زعفران دم‌کرده اضافه کنید.

اگر به طعم شمالی علاقه دارید، ترکیبی از سبزی شنبلیله و کمی لیموی خشک پودرشده بسیار جذاب است.

برای نسخه رژیمی، از روغن زیتون تصفیه‌نشده و مقدار کمتر روغن استفاده کنید.

افزودن هویج خردشده یا مقداری بلغور گندم در مرحله عدس‌پخت خوراک را غلیظ‌تر و مقوی‌تر می‌کند.

روش سرو

می‌توانید این خوراک را با نان سنگک تازه، نان جو، یا حتی برنج ساده سرو کنید.

کنارش ماست خانگی یا سبزی خوردن تازه عالی است.

اگر بخواهید مجلسی‌تر شود، روی خوراک را با پوره سیب‌زمینی یا کمی کشک تزیین کنید و در ظرف سفالی سرو کنید تا ظاهر سنتی و وسوسه‌انگیزی داشته باشد.

منبع: ایرنا